POLSKIE TAŃCE NARODOWE

Jedyny w Warszawie otwarty kurs (nie musisz należeć do zespołu) TAŃCÓW NARODOWYCH.

Spośród wielu tańców tradycyjnie tańczonych w naszym kraju, pięć zaliczamy do Polskich Tańców Narodowych:

Krakowiak to żywy taniec z okolic Krakowa, a jego początki datowane są na XVI wiek. Ruch krakowiaka charakteryzuje radość, żywość, skoczność i sprężystość, jest on tańczony w dość szybkim tempie.

Nazwa Poloneza wywodzi się z XVIII wieku od spolszczenia francuskiego słowa „polonaise”. Jest to najbardziej reprezentacyjny polski taniec. Tańczony był na rozpoczęcie balów, co praktykuje się również obecnie dla podkreślenia ich uroczystego charakteru ( np. podczas studniówki). Polonez jest tańcem o dostojnym charakterze, o pełnych gracji ruchach i posuwistych krokach.

Mazur, jest to taniec w żywym tempie, którego nazwa tańca pochodzi od regionu Mazowsze. Charakterystyczne kroki to: podstawowy krok mazurowy, hołubce, wszelkiego rodzaju krzesania i akcenty oraz zamaszyste obroty. Mazur w okresie swojej świetności był chętnie tańczony przez szlachtę i młodych oficerów Wojska Polskiego.

Kujawiak ma początek w obyczajach weselnych z regionu Kujaw i zachował w swoich figurach, tematach i układach pierwiastek tańca miłosnego i zalotny charakter. Nastrojowe, liryczne melodie ukształtowały taniec spokojny, choć nie pozbawiony dynamizmu.

Oberek jest tańcem o żywym tempie i skocznej melodii. Popularny w wielu regionach Polski, dlatego tez nazwa nie pochodzi od regionu, a wywodzi się od "obwyrtnia", "obertania", "obertasa", czyli od obracania się. Oberek jako forma narodowa jest najmłodszym tańcem. Jest on również najżywiej granym i tańczonym tańcem, wpływa więc bardzo dobrze na poprawę sprawności fizycznej.

Cechami dominującymi w nastroju każdego z tych tańców są: niemal majestatyczna godność poloneza, bojowa reprezentacyjność mazura, zwycięska wesołość krakowiaka, rzewna poezja kujawiaka i buńczuczna, zapamiętała siła oberka.